قرآن 2:286 — ماده گاو (البقره)

خدا هرگز نفسی را بيش از تواناييش تكليف نمی‌كند: هرچه خوبی كسب كند به نفع او است، و هرچه بدی كسب كند، برعليه او است. "پروردگار ما، اگر فراموش می‌كنيم يا مرتكب خطا می‌شويم، ما را محكوم نكن. پروردگار ما، و ما را از ارتكاب به گناه بر عليه تو، آنطور كه پيشينيان ما مرتكب شده‏‌اند، حمايت كن. "پروردگار ما، ما را از گناه كردن محفوظ بدار قبل از آنكه برای توبه كردن بسيار دير شود. ما را عفو كن و ما را ببخش. تو مولا و سرور ما هستی. ما را بر مردم بی‏ايمان پيروز گردان."

[2:285] رسول به آنچه از طرف پروردگارش بر او پايين فرستاده شده است ايمان آورده است، و همينطور مؤمنان. آنها به خدا، فرشتگانش، كتاب آسمانيش، و رسولانش ايمان دارند: "ما هيچ فرقی بين رسولان او نمی‌گذاريم." آنها گويند، "ما می‌شنويم و اطاعت می‌كنيم." پروردگار ما، ما را ببخش. سرنوشت نهايی به سوی تو است."