قرآن 41:50 — مفصل (فصلّت)

و وقتی بعد از رنج بردن از بعضی بدبختی‏ها، ما به او نعمت عطا می‌كنيم، او می‌گويد، "اين متعلق به من است. من باور نمی‌كنم كه آن ساعت هرگز بيايد. حتی اگر نزد پروردگارم بازگردانده شوم، من نزد او چيزهای بهتری خواهم يافت." مسلماً، ما كافران را از همه اعمالشان آگاه خواهيم ساخت، و ما آنها را به عذابی سخت گرفتار خواهيم كرد.

[41:49] انسان هرگز از دعا كردن برای چيزهای خوب خسته نمی‌شود. و هنگاميكه دچار بدبختی می‌شود، افسرده می‌شود، مأيوس.

[41:51] هنگاميكه ما به انسان نعمتی عطا می‌كنيم، او روی می‌گرداند، و دورتر و دورتر می‌شود، و وقتی از مصيبتی رنج می‌برد، با صدای بلند دعا می‌كند.