قرآن 41:49 — مفصل (فصلّت)
انسان هرگز از دعا كردن برای چيزهای خوب خسته نمی‌شود. و هنگاميكه دچار بدبختی می‌شود، افسرده می‌شود، مأيوس.
[41:48] معبودانی كه آنها چون بُت پرستش می‌كردند، ايشان را طرد خواهند كرد، و آنها خواهند فهميد كه هيچ راه فراری نخواهد بود.
[41:50] و وقتی بعد از رنج بردن از بعضی بدبختیها، ما به او نعمت عطا می‌كنيم، او می‌گويد، "اين متعلق به من است. من باور نمی‌كنم كه آن ساعت هرگز بيايد. حتی اگر نزد پروردگارم بازگردانده شوم، من نزد او چيزهای بهتری خواهم يافت." مسلماً، ما كافران را از همه اعمالشان آگاه خواهيم ساخت، و ما آنها را به عذابی سخت گرفتار خواهيم كرد.