Sura 90: Ang Bayan (Al-Balad)

Sa ngalan ng Diyos, ang Pinakamahabagin, ang Pinakamaawain.

[90:1] Malugod kong pinanunumpaan sa bayang ito.

[90:2] Ang bayan kung saan ka nakatira.

[90:3] Ang pagkakaroon at ang ipinanganak.

[90:4] Nilikha namin ang tao upang magtrabaho ng mabuti (upang maibabaon ang kanyang sarili).*

[90:5] Iniisip ba niya na walang magtatanong sa kanya?

[90:6] Sinisigawan niya, "Nagastos ko ang napakalaking halaga ng pera!"

[90:7] Iniisip ba niya na walang nakakakita sa kanya?

[90:8] Hindi ba natin binigyan siya ng dalawang mata?

[90:9] Isang dila at dalawang labi?

[90:10] Hindi ba natin ipinakita sa kanya ang dalawang landas?

[90:11] Dapat niyang piliin ang mahirap na daan.

[90:12] Alin sa mga ito ang mahirap na daan?

[90:13] Ang pagpapalaya sa mga alipin.

[90:14] Pagpapakain, sa panahon ng kahirapan.

[90:15] Mga ulilang magkakamag-anak.

[90:16] O ang mahirap na nangangailangan.

[90:17] At bilang isa sa mga naniniwala, at hinihikayat ang isa't isa na maging matatag, at hinihikayat ang isa't isa na maging mabait.

[90:18] Ang mga ito ay karapat-dapat sa kaligayahan.

[90:19] Para sa mga hindi sumampalataya sa aming mga tanda, sila ay nagdulot ng kasawian.

[90:20] Silalang ay magiging nakapiit sa Impiyerno.