پیوست ۱۷، مرگ

پیوست ۱۷

مرگ

مرگ برای اکثر مردم یک راز بزرگ است. اما برای دانش‌آموزان قرآن این‌طور نیست. ما می‌آموزیم که مرگ دقیقاً مانند خواب است؛ همراه با رویاها (6:60، 40:46). دوره‌ای که بین مرگ و برزخ می‌گذرد همانند یک شب خواب است (2:259؛ 6:60؛ 10:45؛ 16:21؛ 18:11، 19، 25؛ 30:55).

در لحظه مرگ، هر کس سرنوشت خود را می‌داند؛ بهشت یا دوزخ. برای کسانی که کافرند، مرگ یک واقعه وحشتناک است؛ فرشتگان روی آن‌ها می‌زنند و روح‌هایشان را می‌کشند (8:50، 47:27، 79:1).

به طور مداوم، قرآن درباره دو مرگ حرف می‌زند، مرگ اول رخ داد وقتی که ما نتوانستیم با اعتبار کامل خدا مقاومت کنیم (پیوست 7). این مرگ اول تا زمانی که در این دنیا به دنیا آمدیم، ادامه داشت. مرگ دوم زندگی ما در این دنیا را پایان می‌دهد (2:28، 22:66، 40:11).

توجه: متن زیر، بازتاب مقاله اصلی شماره فوریه ۱۹۹۰ از دیدگاه‌های ارسالی، بولتن ماهانه انجمن بین‌المللی ارسالیان متحد است. این آخرین شماره‌ای بود که توسط دکتر خلیفه نوشته شد. این شماره در دسامبر ۱۹۸۹ تکمیل و ارسال شد. دکتر خلیفه در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۰ شهید شد و روح او مستقیما به بهشت برداشته شد.

صالحین واقعاً مردنی نیستند، آن‌ها مستقیماً به بهشت می‌روند.

بشارت خوب به کسانی که ایمان می‌آورند و کارهای نیک انجام می‌دهند، که باغ‌هایی با جریان رودخانه‌ها خواهند داشت. هنگامی که میوه‌هایی به آنان تقدیم می‌شود، آنها خواهند گفت: "این همان چیزی است که در گذشته به ما داده شده بود." آنها مواد غذایی مشابهی دریافت خواهند کرد و همسران پاکیزه‌ای خواهند داشت. آنها جاودانه در آنجا خواهند ماند. (2:25)

معتقد نباشید که کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، مرده‌اند؛ آنها زنده‌اند نزد پروردگارشان و تأمین شده‌اند. (3:169)

از کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند، "آنها مرده‌اند" نگویید. زیرا آنها زنده‌اند، اما شما درک نمی‌کنید. (2:154)

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به فراخوان خدا و پیامبر پاسخ دهید هنگامی که به آنچه شما را زنده نگه می‌دارد فرا می‌خواند. (8:24)

کسانی که به راه خدا هجرت کنند، سپس کشته شوند یا بر اثر مرگ بمیرند، خدا به‌طمئنی برای آن‌ها روزی خوبی فراهم می‌کند. (۲۲:۵۸)

آن‌ها مرگ را نمی‌چشند، جز مرگ اولیه، و خدا از آن‌ها عذاب جهنم را نجات می‌دهد. (44:56)

به او گفته شد: «وارد بهشت شو.» او گفت: «کاش مردم من (بر روی زمین) بدانند که پروردگارم مرا بخشیده و مرا گرامی داشته است.» (36:26-27)

همانطور که در آیات 3:81 و 46:9 ذکر شده است، پیامبر عهد نه چیز جدیدی به ارمغان نمی‌آورد؛ هر چیزی که من دریافت می‌کنم و به شما منتقل می‌کنم، از پیش در قرآن وجود دارد. با این حال، قرآن پر از اطلاعاتی است که توسط خدای بزرگ برای آشکارسازی در زمان معین نگه داشته شده است. حالا زمان آن است که به آیات فوق الذکر نگاه کنیم و اخبار عظیم را بیاموزیم: «صالحان نمی‌میرند»؛ زمانی که زندگی آن‌ها در این جهان به پایان تعیین‌شده می‌رسد، فرشته مرگ آن‌ها را فقط به ترک بدن‌های زمینی خود دعوت می‌کند و آن‌ها را به بهشت، همان بهشتی که آدم و حوا در آن زندگی می‌کردند، منتقل می‌کند. بهشت از زمان آدم و حوا وجود داشته است. از آیات 89:27-30 می‌آموزیم که خداوند جان‌های مؤمنان را دعوت می‌کند: «وارد بهشت من شوید».

تجربه‌ی خودم

وقتی که پیمان خدا با پیامبران به موافقت با آیه ۸۱ سوره ۳ به اجرا درآمد، من به بهشتی که صالحان در آن زندگی می‌کنند، کشیده شدم (آیه ۶۹ سوره ۴). در حالی که بدنم هنوز در زمین بود، من در همان بهشت آدم و حوا بودم.

کافران

دربارهٔ کافران، آنها در لحظهٔ مرگ می‌دانند که سرنوشتشان دوزخ است. فرشتگان آنها را بر صورت و پشت می‌زنند (8:50 و 47:27)، به آنها دستور می‌دهند که جان خود را ترک کنند (6:93)، سپس "جانشان را می‌کشند" (79:1). قرآن آموزش می‌دهد که کافران دو مرگ تجربه می‌کنند (2:28 و 40:11). آنها به مرگ فرستاده می‌شوند - وضعیتی از عدم که در آن دوزخ را روز و شب در یک کابوس پیوسته می‌بینند که تا روز قیامت ادامه دارد (40:46). دوزخ هنوز وجود ندارد (40:46، 89:23).

البته، صالحان به سوی جنت می‌روند

تا جایی که افراد مربوط به امر می‌شوند، «می‌میرند.» افراد نمی‌فهمند که صالحین فقط از بدن‌هایشان جدا می‌شوند و به بهشت می‌روند. آیات فوق خودشان توضیح‌دهنده هستند. آن‌ها به ما می‌گویند که صالحین فقط یک بار می‌میرند - آن مرگی که به عنوان پیامد دعواي بزرگ (38:69) تجربه کرده‌ایم. در 36:26-27، ما شواهد قوی‌تری داریم که نشان می‌دهد صالحین به بهشت می‌روند، در حالی که دوستان و خویشاوندانشان هنوز در زمین زندگی می‌کنند. مثل اینکه به هاوایی برویم و آن‌ها منتظر ما باشند. همچنین به 16:32 و 6:60-62 مراجعه کنید.