پیوست ۲۸، محمد با دست خود پیام‌های الهی را نوشت
پیوست ۲۸
محمد با دست خود پیام‌های خدا را نوشت.
اولین وحی "بخوان" بود و شامل عبارت "خدا به وسیله قلم تعلیم می‌دهد" بود (96:1-4)، و دومین وحی "قلم" بود (68:1). تنها کار قلم نوشتن است.
علمای نادان اسلامی در دو قرن اول پس از قرآن نتوانستند چالش قرآن برای تولید هر چیزی مانند خودش را درک کنند. آن‌ها از ترکیب ریاضی قرآن آگاه نبودند و می‌دانستند که بسیاری از عظمای ادبی می‌توانستند اثری مشابه قرآن بنویسند. در واقع، بسیاری از این عظما ادبی ادعا کردند که توانایی تولید یک اثر ادبی به اندازه قرآن را دارند. آخرین ادعا از طرف طه حسین، نویسنده معروف مصری، مطرح شد.
علمای نادان مسلمان سپس تصمیم گرفتند که محمد را مردی نادان اعلام کنند! آن‌ها فهمیدند که این اقدام باعث می‌شود تا برجستگی استثنایی ادبی قرآن واقعاً معجزه‌آمیز به نظر برسد. کلمه‌ای که آن‌ها برای نشان دادن نادانی به پیامبر استناد کردند، "امی" بود. متأسفانه برای آن "علمای"، این کلمه به وضوح به معنای "غیر یهودی" یا کسی است که هیچ کتاب مقدسی (تورات، انجیل یا قرآن) را دنبال نمی‌کند؛ این به معنای "نادان" نیست.
پیامبر تاجر موفقی بود. "علمای مسلمان" که دروغ بیسوادی را ساختند، فراموش کردند که در زمان پیامبر اعداد وجود نداشتند؛ حروف الفبا به عنوان اعداد استفاده می‌شدند. به عنوان یک تاجری که هر روز با اعداد سر و کار داشت، پیامبر باید الفبا را از یک تا هزار می‌شناخت.
قرآن می‌فرماید که محمد قرآن را نوشت - هم‌زمانان محمد اظهار می‌کنند: "این داستان‌هایی از گذشته‌اند که او نوشته است. این‌ها به او روز و شب دیکته می‌شوند" (25:5). نمی‌توانید به یک نادان دیکته کنید. دشمنان پیامبر که او را به بیسوادی متهم می‌کنند، از آیه 29:48 سوءاستفاده می‌کنند که به ویژه به کتب قبلی اشاره دارد.
در شب بیست و هفتم ماه رمضان سال ۱۳ ق.ه. (پیش از هجرت)، محمد، روح، شخص واقعی، نه بدن، به سرآسائی ستاره‌های بالاترین دنیا دعوت شد و قرآن به او اعطا شد (2:97، 17:1، 44:3، 53:1-18، 97:1-5). سپس، فرشته جبرئيل به محمد کمک کرد تا چند آیه از قرآن را به تدریج، از روح به حافظه محمد، انتقال دهد. پیامبر آیات را که به تازگی به ذهنش منتقل شده بود، یادداشت می‌کرد و حفظ می‌کرد. هنگامی که پیامبر درگذشت، قرآن کامل را به ترتیب زمانی نزول، با دست خود نوشته بود و هر آیه را در جای مشخصی قرار داده بود. دستورات الهی ثبت شده توسط پیامبر، برای گردآوری قرآن به شکل نهایی مقصود الهی برای آخرین وصیت‌نامه خدا به جهان بود (75:17). مسلمانان اولیه به گردآوری قرآن نپرداختند تا زمان خلیفه راشد عثمان. یک کمیته برای انجام این کار منصوب شد. برای جزئیات، پیوست ۲۴ را مطالعه کنید.