ਕੁਰਆਨ 2:101 — ਗਊ (ਅਲ-ਬਕਰਾਹ)

ਹੁਣ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਖੁਦਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਧਰਮਗਰੰਥ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮਗਰੰਥ ਦੇ ਅਨੁਯਾਇ (ਯਹੂਦੀ, ਈਸਾਈ, ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ) ਖੁਦਾ ਦੇ ਧਰਮਗਰੰਥ ਨੂੰ ਪੀਛੇ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਈ ਧਰਮਗਰੰਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੱਖਿਆ।

[2:100] ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਪਥ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਉਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮਾਨਦੇ।

[2:102] ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਜਦੇ ਰਹੇ ਜੋ ਦਿਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸੁਲੈਮਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ। ਸੁਲੈਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾ ਕਦੇ ਕੁਫ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਦਿਵਾਨੇ ਕੁਫ਼ਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਸਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਬਾਬਿਲ ਦੇ ਦੋ ਫਰਿਸ਼ਤੇ, ਹਾਰੂਤ ਅਤੇ ਮਾਰੂਤ, ਤੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੇ ਸੀ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੇ: "ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।" ਪਰ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਵਰਤਣ ਲਈ ਵਰਤਣ ਲਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਆਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਡਣਾ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਰਜੀ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵਿਆਹਿਕ ਜਾਦੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਆਖਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿਸਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਗਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਅਪਣੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।