ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ: ਮੁਨਾਫ਼ਿਕ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਰਸੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ” – ਡਾ. ਰਸ਼ਾਦ ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ ਦੁਆਰਾ

(ਇਹ ਲੇਖ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਵੰਬਰ 1989 ਸਬਮਿਸ਼ਨ ਪਰਸਪੈਕਟਿਵ ਵਿੱਚ ਛਪਿਆ ਸੀ)

ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁਨਾਫ਼ਿਕ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਈਮਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇ-ਈਮਾਨੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੁਬਾਨ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘਿਣਾਉਣੀ ਗੱਲ ਹੈ (61:3)। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ: “ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਰਸੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਰਆਨ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਖ਼ੁਦਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਰਸੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਗਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨਿਜ਼ਾਮ ਹੈ।

ਖ਼ੁਦਾ ਆਪਣੇ ਰਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ 65:11 ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ: “ਇੱਕ ਰਸੂਲ ਜੋ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।”

[65:11]  ਇੱਕ ਰਸੂਲ* ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਖ਼ੁਦਾ ਵਿੱਚ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣਗੇ। ਖ਼ੁਦਾ ਉਸਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇਗਾ। 

   *65:10-11 ਇੱਥੇ “ਰਸੂਲ” ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਰਆਨ ਹੈ। ਆਇਤ 10 “ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਣ,” ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ 65:11 ਵਿੱਚ ਕੁਰਆਨ ਨੂੰ ਰਸੂਲ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਅੰਤਿਕਾ 20)।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹ ਆਇਤ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨੇਕ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।”  ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਰਸੂਲ ਆ ਕੇ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦਾ।” “ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ” ਸ਼ਬਦ 'ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਕਿਤਾਬ ਖ਼ੁਦ, ਕੁਰਆਨ, ਖ਼ੁਦਾ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ “ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾ” ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਰਸੂਲ ਜਿਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਤਾਬ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ।

ਕੁਰਆਨ, ਰਸੂਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਦੇਖੋ 2:26, 14:27, 17:41, 17:82. 3:7 ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ “ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਲੋਕਾਂ” ਦੀ ਲੋੜ ਕੁਰਆਨ ਦੇ ਕੁਝ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

[2:26]  ਖ਼ੁਦਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਿਸਾਲ,* ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਮੱਛਰ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਈਮਾਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਅਜਿਹੀ ਮਿਸਾਲ ਤੋਂ ਕੀ ਮਤਲਬ ਸੀ?” ਉਹ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,

   *2:26 ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਹੋਰ ਚਰਚਾ ਲਈ ਅੰਤਿਕਾ 5 ਦੇਖੋ। 

[14:27]  ਖ਼ੁਦਾ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਖ਼ੁਦਾ ਹੱਦਾਂ ਟੱਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।

[17:41]  ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੁਰਆਨ ਵਿੱਚ (ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ) ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਫ਼ਾ ਅਤੇ ਰਹਿਮਤ

[17:82]  ਅਸੀਂ ਕੁਰਆਨ ਵਿੱਚ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਿਫ਼ਾ ਅਤੇ ਰਹਿਮਤ ਉਤਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਦਾਂ ਟੱਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

[3:7]  ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਉਤਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀਆਂ-ਸਾਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਹਨ – ਜੋ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸਾਰ ਹਨ – ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਈ-ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਆਇਤਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਅਰਥ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕਈ-ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣਗੇ। ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਖ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ – ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ ਹੈ।” ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਲੋਕ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀ ਹੈ।

ਉਹ ਰਸੂਲ ਜੋ ਖ਼ੁਦਾ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਆਇਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਕੀਨਨ “ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ” ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਖ਼ੁਦਾ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਸੂਲ ਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭੌਤਿਕ ਕਿਤਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ? ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਰਸੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਮ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੁਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨਿਜ਼ਾਮ 18:17 ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: “ਜਿਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਤਾਦ ਨਹੀਂ ਪਾਓਗੇ।” ਜੋ ਚੀਜ਼ ਇਸ ਨਿਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਢੁਕਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ “ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਤਾਦ” ਲਈ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ “ਰਸ਼ਾਦਾ” ਹੈ।

ਖ਼ੁਦਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਨਿਜ਼ਾਮ ਇੱਕ “ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਤਾਦ” ਦੁਆਰਾ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੁਨਾਫ਼ਿਕ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਗਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਮ 'ਤੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ,” ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਨਿਜ਼ਾਮ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ [18:17] ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਜਿਸ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਤਾਦ ਨਹੀਂ ਪਾਓਗੇ। ਸਿਰਫ਼ ਈਮਾਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ (ਦੇਖੋ 9:24)।

[9:24]  ਐਲਾਨ ਕਰੋ: “ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਜਿਸਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਸੂਲ,** ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਜੱਦੋ-ਜਹਿਦ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੱਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖ਼ੁਦਾ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ।” ਖ਼ੁਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੇਧ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

   *9:24 ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ (12:103, 106), ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਈਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਦੇਖਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਚੋਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਹੈ: “ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸੂਲ।” ਇਹ ਚੋਣ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀਆਂ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ, ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਹੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਈਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ (29:2)।

**9:24 ਕੁਰਆਨ ਦਾ, ਰਿਆਜ਼ੀਆਤੀ ਸਬੂਤ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਨੇਮ ਦੇ ਰਸੂਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਰਸ਼ਾਦ” (505) ਦੇ ਅਬਜਦੀ ਮੁੱਲ, ਜਮ੍ਹਾਂ “ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ” (725) ਦੇ ਮੁੱਲ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਆਇਤ ਨੰਬਰ (24) ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ 505+725+24=1254=19×66 ਮਿਲਦਾ ਹੈ।