ਐਪੈਂਡਿਕਸ 28, ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖੁਦਾ ਦੀਆਂ ਵਾਹੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ।
ਅੰਕੜ 28
محمد نے خدا دا وحی اپنے ہاتھ نال لکھی۔
ਪਹਿਲਾ ਵਹੀਗੁਰੂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ "ਪੜ੍ਹ" ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ "ਰੱਬ ਪੈਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਿਖਾਂਦਾ ਹੈ" (96:1-4) ਦਾ ਜਿਕਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਹੀਗੁਰੂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ "ਪੈਨ" (68:1) ਸੀ। ਪੈਨ ਦਾ ਸਿਰਫ ਇਕ ਕੰਮ ਲਿਖਣਾ ਹੈ।
ਕੁਰਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜਾਹਲ ਮੁਸਲਿਮ ਸਕੋਲਰ ਕੁਰਾਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਾਂ ਦੀ ਚੁੱਕਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਨ ਦੇ ਗਣਿਤਕ ਢੰਗ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕਈ ਸਾਹਿਤਕ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕ ਕੁਰਾਨ ਜਿਵੇਂ ਕੰਮ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਐਸੇ ਸਾਹਿਤਕ ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਰਾਨ ਜੇਵਾਂ ਉਤਕਸ਼ਟ ਕੰਮ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਦਾਅਵਾ ਤਹਾ ਹੁਸੈਨ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਿਸਰੀ ਲੇਖਕ ਸਨ।
ਅਣਜਾਣ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਫਿਰ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਅਨਪੜ ਮਨਨ ਲਈ ਨਿਰਣਾ ਕਰਦੇ! ਉਹ ਸਮਝੇ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਰਆਨ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸਾਹਿਤਕ ਉਤਕਸ਼ਟਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਮਤਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਅਨਪੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ "ਉਮੀ" ਸ਼ਬਦ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ" ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੁਸਤਕ (ਤੌਰਾਹ, ਇੰਜੀਲ, ਜਾਂ ਕੁਰਆਨ) ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਦੇਖੋ 2:78, 3:20 & 75, 62:2); ਇਹ "ਅਨਪੜ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ।
نبی اک کامیاب تاجر سی۔ "مسلم علماء" جنہوں نے ان پڑھنے کی جھوٹی بات بنائی، وہ بھول گئے کہ نبی کے زمانے میں کوئی نمبر نہیں تھے؛ الفباء کے حروف کو نمبر کے طور پر استعمال کیا جاتا تھا۔ ایک تاجر کے طور پر ہر روز اعداد سے واسطہ رکھتے ہوئے، نبی کو الفباء کو جاننا ضروری تھا، ایک سے لے کر ایک ہزار تک۔
قرآن سادہ انداز وچ اس بارے وچ ایہ کہنا ہے کہ محمد نے قرآن لکھا - محمد دے عصر دے لوک انہان دے کہنا ہے, "اے پرانیان کہانیاں نیں جو اس نے لکھ لیا ہے. انہان نوں دن رات اوہاں نوں سنایا جا رہیا ہے" (25:5). ایک ان پڑھن لکھن والے نوں "سنا" نہیں کیا جا سکدا. پیغمبر دے دشمن جو اس نوں ان پڑھن لکھن دا الزام دیندے نیں, انہان وچ 29:48 آیت دا استعمال کردے نیں, جو خاص طور تے پچھلی کتب نال تعلق رکھدی ہے۔
ਰਮਜ਼ਾਨ ਦੀ 27ਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ 13 ਈ.ਹ. ਵਿੱਚ (ਹਿਜਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਸਲ ਵਿਅਕਤੀ, ਨਾ ਕਿ ਸਰੀਰ, ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਰਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ (2:97, 17:1, 44:3, 53:1-18, 97:1-5)। ਬਾਅਦ, ਫਿਰਕੇ ਗੈਬਰੀਲ ਨੇ ਮੁਹੰਮਦ ਨੂੰ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕੁਰਆਨ ਦੇ ਕੁਝ ਛੰਨੇ ਛੰਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁੱਡਵਾ ਸਕੇ। ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਉਹ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲਿਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੇ ਗਏ ਅਖ਼ਬਾਰ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਰਾ ਕੁਰਆਨ ਛੱਪਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਇਲਾਹੀ ਹਦਾਇਤ ਨੂੰ ਕੁਰਆਨ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਖੁਦਾ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਗੁਰਾਣ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ (75:17)। ਪਹਿਲੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੁਰਆਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਖਲੀਫ਼ਾ ਰਾਸ਼ਿਦ `ਉਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੇਰਵਾ ਲਈ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਐਪੈਂਡਿਕਸ 24 ਪੜ੍ਹੋ।