ਕੁਰਆਨ 2:274 — ਗਊ (ਅਲ-ਬਕਰਾਹ)

الَّذينَ يُنفِقونَ أَموٰلَهُم بِالَّيلِ وَالنَّهارِ سِرًّا وَعَلانِيَةً فَلَهُم أَجرُهُم عِندَ رَبِّهِم وَلا خَوفٌ عَلَيهِم وَلا هُم يَحزَنونَ

ਉਹ ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੇ, ਚੁਪ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖ਼ੌਫ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

[2:273] ਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਦਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀਰਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਅਣਜਾਣ ਲੋਕ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਮੀਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਵਤਾ ਕਾਰਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਉਹ ਲੋਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਤੁਸੀਂ ਦਿਓ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਖੁਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

[2:275] جو ਸودਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁੱਦ ਵਾਪਾਰ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪਰ ਖੁਦਾ ਨੂੰ ਵਾਪਾਰ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੱਦ ਨੂੰ ਮਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮਾਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੱਦ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਕਮਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਖੁਦਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸੁੱਦ ਵਿੱਚ ਦ੃ਢ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਹਨਨਮ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।