قرآن 7:150 — برزخ (الاعراف)

وَلَمّا رَجَعَ موسىٰ إِلىٰ قَومِهِ غَضبٰنَ أَسِفًا قالَ بِئسَما خَلَفتُمونى مِن بَعدى ۖ أَعَجِلتُم أَمرَ رَبِّكُم ۖ وَأَلقَى الأَلواحَ وَأَخَذَ بِرَأسِ أَخيهِ يَجُرُّهُ إِلَيهِ ۚ قالَ ابنَ أُمَّ إِنَّ القَومَ استَضعَفونى وَكادوا يَقتُلونَنى فَلا تُشمِت بِىَ الأَعداءَ وَلا تَجعَلنى مَعَ القَومِ الظّٰلِمينَ

هنگاميكه موسی به مردمش بازگشت، عصبانی و مأيوس، گفت، "چه كار زشتی در غياب من انجام داده‏‌ايد! آيا نمی‌توانستيد برای احكام پروردگارتان صبر كنيد؟" او لوحه‏‌ها را به زمين انداخت، و سر برادر خود را گرفت، بطرف خود كشيد. (هارون) گفت، "پسر مادرم، مردم از ضعف من سوءاستفاده كردند، و نزديك بود من را بكشند. نگذار دشمنان من خوشحالی كنند، و من را از مردم متجاوز بشمار نياور."

[7:149] بالاخره، هنگاميكه از عمل خود پشيمان شدند، و متوجه شدند كه گمراه شده بودند، گفتند، "ما از بازندگان خواهيم بود، مگراينكه پروردگار ما به رحمت خود ما را ببخشد، و ما را عفو كند."

[7:151] (موسی) گفت، "پروردگار من، من و برادرم را ببخش، و ما را به رحمت خود داخل گردان. در ميان همه بخشندگان تو بخشنده‏‌ترين هستی."