อัลกุรอาน 7:150 — สุสาน (อัล-อะราฟ)

وَلَمّا رَجَعَ موسىٰ إِلىٰ قَومِهِ غَضبٰنَ أَسِفًا قالَ بِئسَما خَلَفتُمونى مِن بَعدى ۖ أَعَجِلتُم أَمرَ رَبِّكُم ۖ وَأَلقَى الأَلواحَ وَأَخَذَ بِرَأسِ أَخيهِ يَجُرُّهُ إِلَيهِ ۚ قالَ ابنَ أُمَّ إِنَّ القَومَ استَضعَفونى وَكادوا يَقتُلونَنى فَلا تُشمِت بِىَ الأَعداءَ وَلا تَجعَلنى مَعَ القَومِ الظّٰلِمينَ

เมื่อโมเสสกลับมาหาชนชาวของตน โมเสสโกรธและผิดหวัง พูดว่า "คุณได้กระทำสิ่งแย่ๆ ในขณะที่ฉันไม่อยู่! ทำไมคุณไม่รอคำสั่งจากพระเจ้าของคุณล่ะ?" เขาทิ้งเมตตาลงพื้น และจับหัวพี่ชายของเขา ดึงเข้าหาตัวเอง (อาโรน) พูดว่า "ลูกชายของแม่ฉัน คนในชุมชนใช้โอกาสจากความอ่อนแอของฉัน แทบฆ่าฉันไป ขออย่าให้ศัตรูของฉันดีใจ และอย่านับฉันเป็นคนที่ละเมิดกฎหมาย"

[7:149] เมื่อสุดท้ายพวกเขาเสียใจในการกระทำของตนและตระกูลว่าตนไปผิดทาง พวกเขากล่าวว่า "ถ้าไม่มีพระผู้เป็นเจ้าของเรามีพระกรุณาของพระองค์และให้อภัยเรา เราจะเป็นผู้เสียหาย"

[7:151] (โมเซส) กล่าวว่า "ขอโทษเจ้า และพี่ชายของฉันด้วย และให้เราเข้าสู่ความกรุณาของพระองค์ ในทุกคนที่กรุณาอย่างเมตตา พระองค์คือผู้กรุณาอย่างมากที่สุด"