قرآن 11:9 — هود (هود)

وَلَئِن أَذَقنَا الإِنسٰنَ مِنّا رَحمَةً ثُمَّ نَزَعنٰها مِنهُ إِنَّهُ لَيَئوسٌ كَفورٌ

کله چې مونږ انسان ته له خپل لوري رحمت ورکړو، بیا یې ترې واخلو، هغه ناامیده او ناشکره کیږي.

[11:8] او که چیرې مونږ هغه سزا وځنډوو چې دوی یې مستحق شوي دي – ځکه چې مونږ دا د یوې ځانګړې ټولنې لپاره ساتلې ده – دوی وایي، "څه شی هغه ځنډوي؟" په حقیقت کې، کله چې دا دوی ته راشي، هیڅ شی یې نشي درولی، او د دوی مسخرې به دوی ته راوګرځي.

[11:10] کله چې مونږ هغه ته نعمت ورکړو، وروسته له دې چې مصیبت ورته رسیدلی وي، هغه وایي، "ټول مصیبت له ما څخه لاړ؛" هغه خوشحاله او مغرور کیږي.