قرآن 11:9 — هود (هود)

هرگاه ما به انسان از روی رحمت خود نعمتی عطا كنيم، سپس آن را برداريم، او نااميد می‌شود، ناسپاس.

[11:8] و اگر ما عذابی را كه آنها سزاوار آن شده‏‌اند، به تأخير اندازيم-چون برای جمعيت خاصی آن را نگاه داشته‏ايم-گويند، "پس او منتظر چيست؟" درواقع، هنگاميكه بر ايشان آيد، هيچ چيز نمی‌تواند آن را متوقف سازد، و گرفتار استهزای خود خواهند شد.

[11:10] هرگاه ما به او پس از اينكه به بدبختی گرفتار شده بود، نعمتی عطا كنيم، می‌گويد، "همه بدبختی‏ها از من دور شده‏‌اند؛" او هيجان زده می‌شود، مغرور.