قرآن 11:9 — هود (هود)

وَلَئِن أَذَقنَا الإِنسٰنَ مِنّا رَحمَةً ثُمَّ نَزَعنٰها مِنهُ إِنَّهُ لَيَئوسٌ كَفورٌ

هرگاه ما به انسان از روی رحمت خود نعمتی عطا كنيم، سپس آن را برداريم، او نااميد می‌شود، ناسپاس.

[11:8] و اگر ما عذابی را كه آنها سزاوار آن شده‏‌اند، به تأخير اندازيم-چون برای جمعيت خاصی آن را نگاه داشته‏ايم-گويند، "پس او منتظر چيست؟" درواقع، هنگاميكه بر ايشان آيد، هيچ چيز نمی‌تواند آن را متوقف سازد، و گرفتار استهزای خود خواهند شد.

[11:10] هرگاه ما به او پس از اينكه به بدبختی گرفتار شده بود، نعمتی عطا كنيم، می‌گويد، "همه بدبختی‏ها از من دور شده‏‌اند؛" او هيجان زده می‌شود، مغرور.