Dodatek 14, Przeznaczenie

Dodatek 14

Przeznaczenie

Jesteśmy całkowicie wolni w wierze lub niewierze w Boga. To wola Boga, że będziemy (18:29, 25:57, 73:19, 74:37, 76:29, 78:39, 80:12).

Po popełnieniu naszego pierwotnego grzechu (Dodatek 7), Bóg dał nam szansę, aby wyrzec się naszego przestępstwa i zaakceptować Jego absolutną władzę (33:72). Jednak zdecydowaliśmy, że chcemy zobaczyć demonstrację kompetencji Szatana jako boga. Wielu ludzi protestuje przeciwko fakcie, że Bóg ich stworzył, aby poddać ich temu okropnemu testowi. Oczywiście, tacy ludzie nie zdają sobie sprawy, że [1] popełnili oni okropne przestępstwo (Wstęp i Dodatek 7), oraz [2] że dostali szansę, aby wyrzec się swojego przestępstwa i się zbawić, lecz wybrali przejście przez test.

Z 57:22 dowiadujemy się, że nasze życia, razem z wszystkim innym wokół nas, są z góry nagrane na coś w rodzaju taśmy wideo. Bóg doskonale wie, jakie decyzje każdy z nas jest przeznaczony podjąć; On wie, kto z nas trafi do nieba, a kto do piekła. Nawet zanim się urodziliśmy na ten świat, Bóg wiedział, które dusze są dobre, a które złe. Jeśli chodzi o wszechwiedzę Boga, możemy sobie wyobrazić pieczątkę na czole każdego z nas, na której napisane jest "Niebo" albo "Piekło". Jednakże, jeśli chodzi o nas, jesteśmy całkowicie wolni, aby opowiedzieć się albo po stronie absolutnej władzy Boga, albo po stronie politeistycznych poglądów Szatana. Przeznaczenie jest zatem faktem w kontekście Boga, a nie w kontekście naszym.

To zrozumienie wyjaśnia liczne wersety mówiące, że "Bóg prowadzi, kogo chce, a kogo chce, zatraci." Na podstawie swojej wiedzy Bóg przydziela nasze dusze do okoliczności, na jakie zasługujemy. Kiedy Bóg powiedział aniołom: "Ja wiem to, czego wy nie wiecie" (2:30), oznaczało to, że niektórzy z nas zasługiwali na szansę na odkupienie. Przykładem Bożego prowadzenia dla tych, którzy na nie zasługują, jest 21:51: "Daliśmy Abrahamowi jego przewodnictwo, gdyż byliśmy w pełni świadomi jego". Innymi słowy, Bóg wiedział, że Abraham był dobrym duchem, który zasługiwał na prowadzenie, i Bóg udzielił mu prowadzenia i zrozumienia. Kolejny dobry przykład znajduje się w 12:24. Józef uległ żonie egipskiego dostojnika i prawie dopuścił się cudzołóstwa "gdyby nie zobaczył znaku od swojego Pana." Bóg uczy nas w 12:24, że "odwrócił zło i grzech od Józefa, gdyż był jednym z Moich oddanych czcicieli." Czy to Józef kontrolował swoją żądzę? Czy to ochrona Boga przed grzechem uczyniła go czystym? Takie jest przeznaczenie.