Ek 14, Kader Belirleme

Ek 14

Kadercilik

Tanrı'ya inanmak veya inanmamak konusunda tamamen özgürüz. İnanmak veya inanmamak bizim tercihimizdir (18:29, 25:57, 73:19, 74:37, 76:29, 78:39, 80:12).

İlk günahımızı işledikten sonra (Ek 7), Tanrı bize suçumuzu reddetme ve O'nun mutlak otoritesini kabul etme şansı verdi (33:72). Ancak biz, Şeytan'ın tanrı olarak yeteneklerini görmek istediğimize karar verdik. Birçok insan, Tanrı'nın onları yaratıp onları bu korkunç sınavdan geçirmesine itiraz ediyor. Açıkça, bu tür insanlar [1] korkunç bir suç işlediklerinin farkında değiller (Giriş ve Ek 7), ve [2] suçlarını reddetme ve kendilerini kurtarma şansına sahip olduklarını, ancak sınavı geçmeyi seçtiklerini bilmiyorlar.

57:22'den öğreniyoruz ki hayatlarımız, etrafımızdaki her şey gibi, bir kaset bandına benzer bir şeye önceden kaydedilmiştir. Tanrı, her birimizin hangi kararı vereceğini tam olarak bilir; hangimizin Cennet'e gideceğini ve hangisinin Cehennem'e gideceğini bilir. Dünyaya doğmadan önce bile Tanrı, hangi ruhların iyi hangi ruhların kötü olduğunu biliyordu. Tanrı'nın her şeyi bilenliği açısından, herkesin alnına "Cennet" ya da "Cehennem" yazılı bir mühür olduğunu hayal edebiliriz. Ancak bizim açımızdan, Tanrı'nın mutlak otoritesiyle mi yoksa Şeytan'ın çoktanrılı görüşleriyle mi olacağımıza tamamen özgürüz. Bu nedenle, kader, Tanrı açısından bir gerçektir, bizim açımızdan değil.

Bu anlayış, "Tanrı dilediğini doğru yola iletir, dilediğini de şaşırtır" şeklindeki birçok ayeti açıklar. Tanrı, bilgisi doğrultusunda ruhlarımızı hak ettiğimiz durumlara yerleştirir. Tanrı meleklere "Bilmediğinizi ben bilirim" dediğinde (2:30), bu bazılarımızın kendimizi kurtarmaya layık olduğunu gösterir. Kendisine rehberlik gerekenlere Tanrı'nın rehberlik ettiği bir örnek 21:51'de bulunabilir: "Biz İbrahim'e rehberliğini verdik, çünkü onu tam olarak tanıyorduk." Yani Tanrı, İbrahim'in iyi bir ruh olduğunu ve rehberliği ve anlayışı hak ettiğini biliyordu ve ona rehberlik ve anlayış verdi. Başka bir iyi örnek 12:24'te belirtilmiştir. Yusuf, Mısırlı soylunun karısına aşık oldu ve neredeyse zina yapacaktı "eğer Rabbinin bir işaretini görmeseydi." Tanrı bize 12:24'te Yusuf'u "şeytanı ve günahı ondan uzaklaştırdığını, çünkü o benim sadık kullarımdan biriydi" şeklinde öğretir. Nefsi kontrol eden Yusuf muydu? Yoksa onu iffetli kılan günah koruması mıydı? İşte kadercilik budur.