ส่วนข้อ 10, การใช้คำพรหมในรูปพหูพจน์ของพระเจ้า

ส่วนของเอกสารที่ 10

การใช้คำพระเจ้าในรูปพหูพจน์

ในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ ที่ศาสนาคริสต์นิกายทรินิตี้เป็นที่นิยม มีบางคนทึกทักในการใช้คำพหูพจำพวกของพระเจ้าในอัลกุรอาน ข้อความที่เด่นชัดในอัลกุรอาน ที่ไม่มีทางต่อรองใดๆ คือ "พระเจ้าคือองค์เดียว" (2:133, 163; 4:171; 5:73; 6:19; 9:31; 12:39; 13:16; 14:48, 52; 16:22, 51; 18:110; 21:108; 22:34; 37:4; 38:65; 39:4; 40:16; 41:6; 112:1).

เมื่อรูปของพระเจ้าใช้รูปของพรหมองค์เป็น "เรา" มักแสดงถึงการมีส่วนร่วมของสิ่งอื่น ๆ เช่น ทูตภาคี ตัวอย่างเช่น การเปิดเผยพระคัมภีร์นี้ เกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมของทูตกาเบรียลและนักสืบสายอย่างนายหน้ามุฮัมมัด จึงใช้รูปพหูพจน์ใน 15:9: "พระเจ้าได้เปิดเผยพระคัมภีร์นี้และพระเจ้าจะรักษามัน" การใช้รูปพหูพจน์ที่นี่เพียงแสดงถึงความจริงว่าทูตกาเบรียลและนักสืบสายอย่างนายหน้ามุฮัมมัดมีส่วนร่วมในกระบวนการส่งมอบพระคัมภีร์นี้เท่านั้น

ตัวอย่างอีกตัวเกี่ยวกับการเป่าลมชีวิตเข้าสู่อาดัมและยิซซู การสร้างของอาดัมเกิดขึ้นที่สวรรค์และพระเจ้าเป่าลมชีวิตเข้าในเขาโดยตรง ดังนั้น ใช้รูปกริยาบุรุษคนที่หนึ่งอย่างต่อเนื่อง: "ฉันเป่าลมเข้าในอาดัมจากวิญญาณของฉัน" (15:29, 38:72) การสร้างของยิซซู อย่างอื่นเกิดขึ้นบนโลก และกาเบรียลนำ "คำพระเจ้า" มาส่งให้มารีอา ใช้รูปกริยาพหูพจนอย่างต่อเนื่องเมื่ออ้างถึงการสร้างของยิซซู (21:91, 66:12)

เมื่อพระเจ้าพูดกับโมเสสโดยตรงโดยไม่ผ่านทางทูตภูมิศาสตร์ เราเห็นว่าพระเจ้าพูดโดยใช้คำกริยาในรูปเดียวกันเท่านั้น: "ฉันคือพระเจ้า ไม่มีเทวดาใดนอกจากฉัน คุณจะสวดมนต์เพื่อฉันเท่านั้น และปฏิบัติศาสนาประจำวัน (Salat) เพื่อรำลึกถึงฉัน" (20:12-14).

เมื่อพูดถึงการสวดมนต์พระเจ้า ใช้กริยาในรูปเอกพจน์ (51:56) ครับ/ค่ะ.