پیوست ۱۰، استفاده خدا از زمان جمع

پیوست ۱۰

استفاده از زمان جمع خدا

در جهان انگلیسی‌زبان، جایی که اعتقاد به سه‌گانگی الهی رایج است، برخی افراد توسط استفاده خدا از زمانه چندگانه در قرآن جذب می‌شوند. پیام فراگیر قرآن، جایی که هیچ توافقی وجود ندارد، این است که "خدا یکتاست" (2:133، 163؛ 4:171؛ 5:73؛ 6:19؛ 9:31؛ 12:39؛ 13:16؛ 14:48، 52؛ 16:22، 51؛ 18:110؛ 21:108؛ 22:34؛ 37:4؛ 38:65؛ 39:4؛ 40:16؛ 41:6؛ 112:1).

هرگاه فرم مفرد ماضی از خداوند استفاده شود، همواره نشان‌دهنده شرکت موجودات دیگری مانند فرشتگان است. به عنوان مثال، آشکار شدن این قرآن شامل شرکت فرشته جبرئیل و پیامبر محمد بود. بنابراین استفاده از فرم جمع در آیه 15:9: "ما این کتاب را فاش کردیم و ما آن را نگه داریم." فرم جمع در اینجا به سادگی نشان‌دهنده این است که فرشته جبرئیل و پیامبر محمد در فرآیند ارسال قرآن شرکت داشتند.

یک مثال دیگر مربوط به نفس زندگی دمیدن به آدم و عیسی است. آفرینش آدم در بهشت اتفاق افتاد و خدا به طور مستقیم نفس زندگی را در او دمید. بنابراین، از فرم اول شخص مفرد به طور پیوسته استفاده شده است: "من از روح خود در آدم دمیدم" (15:29، 38:72). اما آفرینش عیسی در زمین اتفاق افتاد، و جبرئیل کلمه‌ی خدا را به مریم انتقال داد. از فرم جمع به طور پیوسته در ارتباط با آفرینش عیسی استفاده شده است (21:91، 66:12).

وقتی خدا با موسی بدون واسطه‌ی فرشتگان صحبت کرد، می‌بینیم که خدا فقط به صورت مفرد صحبت می‌کند: "من خدایم. جز من هیچ خدایی نیست. تنها من را بپرست و نمازهای روزانه را برای یادآوری من اقامه کن." (20:12-14).

هرگاه عبادت خدا ذکر شود، از زمان فرد استفاده می‌شود (51:56).