Παράρτημα 3, Έκαναμε τον Κορανό Εύκολο [54:17]

Παράρτημα 3

Κάναμε τον Κοράνι εύκολο [54:17]

Ο Στίχος 11:1 μας ενημερώνει ότι το Θαύμα του Κορανίου περιλαμβάνει [1] το υπεράνθρωπο μαθηματικό σχεδιασμό της φυσικής του δομής και [2] την ταυτόχρονη σύνθεση ενός λογοτεχνικού έργου εξαιρετικής αρτιότητας.

Μπορεί κάποιος να επιτύχει τις απαιτήσεις αριθμητικής κατανομής ενός απλού μαθηματικού προτύπου. Ωστόσο, αυτό επιτυγχάνεται πάντοτε εις βάρος της λογοτεχνικής ποιότητας. Ο συγχρονισμός του λογοτεχνικού ύφους και της περίπλοκης μαθηματικής κατανομής των μεμονωμένων γραμμάτων σε όλο το Κοράνι (Παράρτημα 1) είναι εμφανής στο γεγονός ότι ο Κοράνι γίνεται εύκολο να μνημονευτεί, να κατανοηθεί και να απολαυστεί. Αντίθετα με ένα βιβλίο φτιαγμένο από ανθρώπους, ο Κοράνι είναι ευχάριστο να διαβαστεί ξανά και ξανά, απεριόριστες φορές.

Ο τίτλος αυτού του Παραρτήματος επαναλαμβάνεται στο Σούρα 54, στα άρθρα 17, 22, 32 και 40. Όπως αποδεικνύεται, το αραβικό κείμενο του Κορανίου είναι συνταγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να υπενθυμίζει στον αναγνώστη ή στον μνημονευτή την επόμενη σωστή έκφραση ή το επόμενο άρθρο. Ο Θεός μας έχει δημιουργήσει και γνωρίζει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να ενσωματώσει λογοτεχνικά υλικά στη μνήμη μας. Η μνήμη του Κορανίου έχει διαδραματίσει ζωτικό ρόλο στη διατήρηση του πρωτότυπου κειμένου γενιά μετά γενιά, σε μια εποχή όπου τα γραπτά βιβλία ήταν σπάνια.

Χωρίς καν να το συνειδητοποιεί, ο άνθρωπος που μνημονεύει τον Κοράνιο λαμβάνει θεία βοήθεια μέσω ενός περίπλοκου λογοτεχνικού συστήματος καθώς αποδίδει τους ήχους των λέξεων του Κορανίου. Σχεδόν κάθε στίχος στον Κοράνι περιέχει αυτό που αποκαλώ "Κουδούνια Μνήμης." Η λειτουργία τους είναι να υπενθυμίζουν στον αναγνώστη τι ακολουθεί. Αυτό το σύστημα είναι τόσο μεγάλο, που θα δώσω μόνο δύο επεξηγηματικά παραδείγματα:

Στη Σούρα 2, οι Στίχοι 127, 128 και 129 τελειώνουν με δύο διαφορετικά ονόματα του Θεού το καθένα. Αυτά τα ζευγάρια ονομάζονται "Αλ-Σαμί` Αλ-`Αλίμ (Ο Ακροατής, ο Πανγνώστης)", "Αλ-Ταββάμπ Αλ-Ραχίμ (Ο Επαναφέρων, Ο Πολυελεήμων)" και "Αλ-`Αζίζ Αλ-Χακίμ (Ο Παντοδύναμος, Ο Πολύ Σοφός)" αντίστοιχα. Αν αυτό ήταν ένα κανονικό βιβλίο, κάποιος θα μπορούσε εύκολα να μπερδέψει αυτά τα έξι ονόματα. Αυτό δεν συμβαίνει όμως στο Κοράνι. Κάθε ένα από αυτά τα ζευγάρια προηγείται στον ίδιο στίχο από ένα "Κουδούνι Μνήμης" που μας υπενθυμίζει το σωστό ζευγάρι ονομάτων. Έτσι, ο Στίχος 127 μιλά για τον Αβραάμ και τον Ισμαήλ που ανεβάζουν τα θεμέλια της Καάμπα. Ο στίχος τελειώνει με τα ονόματα "Αλ-Σαμί` Αλ-`Αλίμ." Τα έμφαση εδώ είναι τα "Σ," "Μ" και " `Αϊν." Αυτά τα τρία γράμματα ξεχωρίζουν στη λέξη "Ισμαήλ." Διαπιστώνουμε ότι αυτή η λέξη καθυστερεί εμφανώς στην πρόταση, βελτιώνοντας τη λογοτεχνική της ποιότητα. Έτσι, διαπιστώνουμε ότι ο στίχος πηγαίνει κάπως έτσι: "Όταν ο Αβραάμ ανέβασε τα θεμέλια της Καάμπα, μαζί με τον Ισμαήλ..." Συνήθως, ένας ανθρώπινος συγγραφέας θα έλεγε, "Όταν ο Αβραάμ και ο Ισμαήλ ανέβασαν τα θεμέλια της Καάμπα...." Ωστόσο, η καθυστέρηση των ήχων στο "Ισμαήλ" τους φέρνει πιο κοντά στο τέλος του στίχου και μας υπενθυμίζει έτσι ότι τα σωστά ονόματα του Θεού σε αυτόν τον στίχο είναι "Αλ-Σαμί` Αλ-`Αλίμ."

Ο στίχος 128 έχει την εμφανή λέξη "Τουμπ" λίγο πριν από τα ονόματα "Αλ-Ταουάμπ Αλ-Ραχίμ." Η λέξη "Τουμπ" λοιπόν λειτουργεί ως κουδούνι μνήμης. Τα ονόματα του Θεού στο τέλος του 2:129 είναι "Αζίζ, Χακίμ." Οι εμφανείς ήχοι εδώ είναι το "Ζ" και το "Κ." Φανερά, το κουδούνι μνήμης σε αυτόν τον στίχο είναι η λέξη "Υουζακκίχιμ."

Ένα άλλο καλό παράδειγμα βρίσκεται στα 3:176, 177 και 178, όπου η τιμωρία των απιστούντων περιγράφεται ως "Αζίμ (Τρομερή)," "Αλίμ (Πονηρή)," και "Μουχίν (Εξευτελιστική)," αντίστοιχα. Σε ένα ανθρωπογενές βιβλίο, ο μνημονεύων θα μπορούσε εύκολα να μπερδέψει αυτές τις τρεις περιγραφές. Ωστόσο, διαπιστώνουμε ότι κάθε αυτό το επίθετο προηγείται από ισχυρά κουδούνια μνήμης που εμποδίζουν τέτοια μπέρδεμα. Η λέξη "Αζίμ" του στίχου 176 προηγείται από τη λέξη "Χουζούν," η οποία χαρακτηρίζεται από ένα τονισμένο γράμμα "Ζ." Αυτό λειτουργεί ως υπενθύμιση για το συγκεκριμένο επίθετο στο τέλος αυτού του στίχου. Η λέξη "Αλίμ" του στίχου 177 προηγείται από τον ήχο της λέξης "Ιμάν" για να λειτουργήσει ως κουδούνι μνήμης, και η λέξη "Μουχίν" του 3:178 προηγείται από μια πληθώρα "Μ" και "Χ" σε όλον τον στίχο αυτόν.

Άλλα παραδείγματα μνημονικών κουδουνιών περιλαμβάνουν το τέλος του 3:173 και την αρχή του 3:174, το τέλος του 4:52 και την αρχή του 4:53, το τέλος του 4:61 και την αρχή του 4:62, το τέλος του 18:53 και την αρχή του 18:54, και πολλά άλλα.