Dodatek 3, Ułatwilismy Koran [54:17]

Dodatek 3

Ułatwiliśmy Koran do zrozumienia [54:17]

Werset 11:1 informuje nas, że Cud Koranu obejmuje [1] nadludzki matematyczny design jego struktury fizycznej oraz [2] jednoczesne stworzenie dzieła literackiego o nadzwyczajnej doskonałości.

Można być w stanie spełnić wymagania dotyczące rozkładu liczbowego prostego wzoru matematycznego. Jednakże zazwyczaj jest to osiągane kosztem jakości literackiej. Jednoczesna kontrola stylu literackiego i skomplikowanego rozkładu poszczególnych liter w Koranie (Dodatek 1) jest oczywista w tym, że Koran jest łatwy do zapamiętania, zrozumienia i cieszenia się nim. W przeciwieństwie do książki stworzonej przez człowieka, Koran jest przyjemny do czytania wielokrotnie, bez końca.

Tytuł tego Dodatku powtarza się w Surze 54, wersety 17, 22, 32 i 40. Okazuje się, że arabski tekst Koranu jest skomponowany w taki sposób, aby przypominać czytelnikowi lub zapamiętującemu następne poprawne wyrażenie lub kolejny werset. Bóg stworzył nas i zna najbardziej efektywny sposób umieszczania treści literackich w naszej pamięci. Zapamiętywanie Koranu odegrało kluczową rolę w zachowaniu oryginalnego tekstu pokolenie po pokoleniu w czasach, gdy książki pisane były rzadkością.

Nawet nie zdając sobie z tego sprawy, osoba, która zapamiętuje Koran, otrzymuje boską pomoc poprzez złożony system literacki, gdy wymawia dźwięki słów koranicznych. Prawie każdy werset w Koranie zawiera to, co nazywam "Dzwonami Pamięci". Ich funkcją jest przypomnienie czytelnikowi tego, co następuje. Ten system jest tak obszerny, że podam tylko dwa ilustracyjne przykłady:

W Surze 2, wersety 127, 128 i 129 kończą się dwoma różnymi imionami Boga. Te pary imion to "Al-Samee` Al-`Aleem (Słyszący, Wszechwiedzący)," "Al-Tawwaab Al-Raheem (Odkupiciel, Najbardziej Miłosierny)" oraz "Al-`Azeez Al-Hakeem (Wszechmocny, Najmądrzejszy)," odpowiednio. Gdyby to była zwykła książka, łatwo byłoby pomylić te sześć imion. Nie w Koranie. Każda z tych par poprzedzona jest w tym samym wersecie "Dzwonkiem Pamięci", który przypomina nam o poprawnej parze imion. W ten sposób werset 127 mówi o Abrahamie i Ismailu podnoszących fundamenty Ka`abah. Werset kończy się imionami "Al-Samee` Al-`Aleem." Prominentne dźwięki to "S," "M" i " `Ayn." Te trzy litery są wyraźne w słowie "Ismail." Zauważamy, że to słowo jest celowo opóźnione w zdaniu, poprawiając jego jakość literacką. Dlatego werset brzmi: "Gdy Abraham podnosił fundamenty Ka`abah, razem z Ismailem..." Zwykły pisarz użyłby sformułowania "Gdy Abraham i Ismail podnosili fundamenty Ka`abah...." Jednak opóźnienie dźwięków w "Ismail" zbliża je do końca wersetu, przypominając nam, że poprawne imiona Boga w tym wersie to "Al-Samee` Al-`Aleem."

Wers 128 zawiera wyraz "Tubb" tuż przed imionami "Al-Tawwaab Al-Raheem." Wyraz "Tubb" pełni więc funkcję dzwonka pamięci. Imiona Boga na końcu wersetu 2:129 to "Azeez, Hakeem." Promieniste dźwięki tutaj to "Z" i "K." Oczywiście, dzwonkiem pamięci w tym wersie jest słowo "Yuzakkeehim."

Kolejnym dobrym przykładem jest werset 3:176, 177 i 178, gdzie odwet dla niewierzących opisany jest jako " `Azeem (Straszny)," "Aleem (Bolesny)," i "Muheen (Upokarzający)," odpowiednio. W ludzkim dziele, zapamiętujący mógłby łatwo pomylić te trzy opisy. Jednakże zauważamy, że każde z tych przymiotników poprzedzone jest potężnymi dzwonkami pamięci, które zapobiegają takiej pomyłce. Słowo " `Azeem" z wersetu 176 poprzedzone jest słowem "Huzzun," które charakteryzuje się akcentowaną literą "Z." To służy jako przypomnienie o konkretnym przymiotniku na końcu tego wersetu. Słowo "Aleem" z wersetu 177 poprzedzone jest dźwiękiem słowa "Iman" jako dzwonek pamięci, a słowo "Muheen" z wersetu 3:178 poprzedzone jest obfitością liter "M" i "H" w całym tym wersecie.

Inne przykłady dzwonków pamięci obejmują zakończenie 3:173 i początek 3:174, zakończenie 4:52 i początek 4:53, zakończenie 4:61 i początek 4:62, zakończenie 18:53 i początek 18:54, oraz wiele innych.