پیوست ۳، ما قرآن را آسان کردیم [54:17]
پیوست ۳
ما قرآن را آسان کردیم [54:17]
آیه 11:1 به ما اطلاع می‌دهد که معجزه قرآن شامل [1] طراحی ریاضی فوق‌العاده‌ای از ساختار فیزیکی آن و [2] همزمانی ترکیب یک اثر ادبی بی‌نظیر است.
ممکن است شخص توانایی برآورده کردن الزامات توزیع عددی یک الگوی ریاضی ساده را داشته باشد. با این حال، این همواره باعث کاهش کیفیت ادبی می‌شود. کنترل همزمان سبک ادبی و توزیع پیچیده ریاضی حروف فردی در سراسر قرآن (پیوست 1) در واقع این نکته را نشان می‌دهد که قرآن به راحتی قابل حفظ، فهم و لذت بردن است. بر خلاف کتابی ساخته انسان، قرآن لذت خواندن آن را بارها و بارها، بی‌نهایت می‌کند.
عنوان این پیوست در آیات 17، 22، 32 و 40 سوره 54 تکرار شده است. به نظر می‌رسد متن عربی قرآن به گونه‌ای ترکیب شده است که به خواننده یا حافظ یادآوری عبارت صحیح بعدی یا آیه بعدی می‌شود. خدا ما را آفریده است و او بهترین روش برای جا‌افتادن مواد ادبی در حافظه‌ی ما را می‌داند. حفظ قرآن نقش حیاتی در حفظ متن اصلی نسل به نسل در زمانی که کتب نوشته شده کمیاب بودند، ایفا کرده است.
حتی بدون اینکه آگاه باشد، فردی که قرآن را حفظ می‌کند، به وسیله‌ی یک سامانهٔ ادبی دقیق به صورت الهی کمک می‌شود در حین تلفظ کلمات قرآنی. تقریبا هر آیه از قرآن شامل آنچه من "زنگ‌های حافظه" می‌نامم می‌باشد. کارکرد آن‌ها این است که خواننده را به یاد آوردن آنچه بعد از آن می‌آید کمک کند. این سامانه به اندازه‌ای گسترده است که من تنها دو مثال نمایشی خواهم داد:
۱. در سوره ۲، آیات ۱۲۷، ۱۲۸ و ۱۲۹ با دو نام مختلف خدا به پایان می‌رسند. این جفت نام‌ها عبارتند از "السمیع العلیم (شنوا، دانا)"، "التواب الرحیم (تواب، بخشنده)" و "العزیز الحکیم (قوی، حکیم)" به ترتیب. اگر این یک کتاب معمولی بود، آدمی به راحتی ممکن بود این شش نام را به هم اشتباه بزند. اما در قرآن اینگونه نیست. هر یک از این جفت‌ها در همان آیه با یک "زنگ حافظه" شروع می‌شوند که ما را به جفت صحیح نام‌ها یادآوری می‌کند. بنابراین، آیه ۱۲۷ درباره ابراهیم و اسماعیل که پایه‌های کعبه را بلند می‌کنند صحبت می‌کند. آیه با نام‌های "السمیع العلیم" به پایان می‌رسد. صداهای برجسته در اینجا حروف "س"، "م" و "ع" هستند. این سه حرف در کلمه "اسماعیل" برجسته هستند. ما می‌بینیم که این کلمه به طور قابل توجهی در جمله تأخیر داده شده و در عین بهبود کیفیت ادبی جمله، این حروف به پایان آیه نزدیک می‌شوند. بنابراین، می‌بینیم که آیه به این شکل است: "هنگامی که ابراهیم پایه‌های کعبه را بلند کرد، همراه با اسماعیل..." به طور معمول یک نویسنده انسانی می‌گوید: "هنگامی که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های کعبه را بلند کردند..." اما تأخیر صداها در "اسماعیل" آن‌ها را به پایان آیه نزدیک‌تر می‌کند و ما را یادآور می‌کند که نام‌های صحیح خدا در این آیه "السمیع العلیم" هستند.
در آیه ۱۲۸، کلمه برجسته "توب" همان قبل از نام‌های "التواب الرحیم" آمده است. بنابراین کلمه "توب" به عنوان زنگ حافظه عمل می‌کند. نام‌های خدا در انتهای آیه ۱۲۹ "عزیز، حکیم" هستند. صداهای برجسته در اینجا "ز" و "ک" هستند. بدیهی است که زنگ حافظه در این آیه کلمه "یزکیهم" است.
۲. یک مثال دیگر خوب در آیات ۱۷۶، ۱۷۷ و ۱۷۸ پیدا می‌شود، جایی که کیفر کافران به ترتیب به عنوان "عظیم (وحشتناک)"، "علیم (دردناک)" و "مهین (توهین‌آمیز)" توصیف شده است. در یک کتاب ساخته شده توسط انسان، حافظه‌یادگار ممکن است این سه توصیف را اشتباه کند. اما ما می‌بینیم که هر یک از این صفت‌ها با زنگ‌های حافظه‌ی قوی پیش‌رونده‌اند که جلوی چنین اشتباهی را می‌گیرند. کلمه "عظیم" در آیه ۱۷۶ با کلمه "حزن" پیش از آن آمده است که با حرف "ز" تاکید شده است. این به ما یادآوری می‌کند که این صفت خاص در انتهای این آیه است. کلمه "علیم" در آیه ۱۷۷ با صدای کلمه "ایمان" پیش از آن آمده است تا به عنوان زنگ حافظه خدمت کند، و کلمه "مهین" در آیه ۱۷۸ با فراوانی "م" و "ه" در این آیه پیش از آن آمده است.
دیگر نمونه‌های زنگ‌های حافظه شامل پایان آیه ۳:۱۷۳ و آغاز آیه ۳:۱۷۴، پایان آیه ۴:۵۲ و آغاز آیه ۴:۵۳، پایان آیه ۴:۶۱ و آغاز آیه ۴:۶۲، پایان آیه ۱۸:۵۳ و آغاز آیه ۱۸:۵۴ و بسیاری دیگر است.