Kledingvoorschriften voor vrouwen in de islam

De Waarheid is Onthuld

God Almachtig herinnert in de Koran dat Hij geen moeilijkheden op ons heeft gelegd, zowel mannen als vrouwen, bij het praktiseren van onze religie:

"Jullie zullen strijden voor de zaak van God zoals jullie voor Zijn zaak zouden moeten strijden. Hij heeft jullie gekozen en heeft geen moeilijkheden op jullie gelegd bij het praktiseren van jullie religie – de religie van jullie vader Abraham..." (22:78) 

De Koran geeft ons een aanwijzing dat vrouwen, in de tijd van de Profeet, niet in moeilijkheden werden gebracht en niet gesluierd waren (hijab):

"Buiten de categorieën die aan jullie zijn beschreven, is het jullie verboden om met andere vrouwen te trouwen, noch kunnen jullie een nieuwe vrouw (uit de verboden categorieën) vervangen, hoezeer jullie hun schoonheid ook bewonderen.  Jullie moeten tevreden zijn met degenen die jullie al wettig zijn gemaakt. God is waakzaam over alle dingen." (33:52) 

Het is duidelijk dat je hun schoonheid niet kunt bewonderen als ze gesluierd waren.

Volgens de Koran is het beste kledingstuk het "kledingstuk van rechtvaardigheid" en niet de "sluier" (hijab) zoals we begrijpen uit het volgende vers:

O kinderen van Adam, wij hebben jullie kledingstukken gegeven om jullie lichamen te bedekken, evenals voor luxe.  Maar het beste kledingstuk is het kledingstuk van rechtvaardigheid.  Dit zijn enkele van Gods tekenen, opdat zij acht slaan." (7:26) 

Het is duidelijk dat de "islamitische geleerden" geen acht slaan op de Koran. Zij beschouwen "hijab" als het beste kledingstuk, hoewel we, als God het wil, later in dit artikel zullen aantonen dat het woord "hijab" niets te maken heeft met de kledingvoorschriften voor vrouwen.

Vrouwen zullen hun borst bedekken en niet het gezicht of haar op basis van vers 24:31 in de Koran:

"En zeg tegen de gelovige vrouwen dat zij hun ogen neerslaan en hun kuisheid bewaren. Zij zullen geen delen van hun lichamen onthullen, behalve dat wat noodzakelijk is.  Zij zullen hun borsten bedekken (khimar in het Arabisch), en zullen deze code niet versoepelen in aanwezigheid van anderen dan hun echtgenoten, hun vaders, de vaders van hun echtgenoten, hun zonen, de zonen van hun echtgenoten, hun broers, de zonen van hun broers, de zonen van hun zusters, andere vrouwen, de mannelijke bedienden of werknemers wier seksuele drift is geneutraliseerd, of de kinderen die de puberteit nog niet hebben bereikt.  Zij zullen niet met hun voeten stampen wanneer zij lopen om details van hun lichamen te schudden en te onthullen.  Jullie allen zullen berouw tonen aan God, o jullie gelovigen, opdat jullie mogen slagen." (24:31)

Het Arabische woord "Khimar" (niet Hidjab) in het bovenstaande vers 24:31 betekent elke "bedekking". De meeste traditionele vertalingen zijn duidelijk beïnvloed door zogenaamde hadith die aan de profeet worden toegeschreven en nemen het woord "Khimar" als "Hidjab" (sluier)! Een van de populaire Engelse vertalingen van de Koran die door de traditionele moslims wordt gebruikt, is van A. Yusuf Ali. De heer Yusuf Ali vertaalde het bovenstaande vers van 24:31 als "...zij moeten hun "sluiers" over hun boezem trekken...". De verdraaiing is duidelijk; het Arabische woord voor sluier is hidjab" en niet "khimar"!

Volgens de Koran moeten vrouwen hun kleding verlengen:

"O profeet, zeg tegen uw vrouwen, uw dochters en de vrouwen van de gelovigen dat zij hun kleding moeten verlengen. Zo zullen zij herkend worden en belediging vermijden. God is Vergevensgezind, Meest Barmhartig." (33:59)

Een vrouw mag haar kledingvoorschriften versoepelen in de volgende situaties:

"De vrouwen mogen (hun kledingvoorschriften) versoepelen rond hun vaders, hun zonen, hun broers, de zonen van hun broers, de zonen van hun zusters, de andere vrouwen en hun dienaren. Zij zullen God vereren. God is getuige van alle dingen." (33:55)

Let op: in het geval van een mannelijke dienaar moeten we verwijzen naar de eerder genoemde Koran 24:31. Oudere vrouwen mogen onder bepaalde voorwaarden ook hun kledingvoorschriften versoepelen (24:60).

Het is duidelijk uit de bovenstaande verzen dat de kledingvoorschriften voor de moslimvrouwen volgens de Koran rechtschapenheid en bescheidenheid zijn en niet de sluier (hidjab)!

Het Arabische woord "hidjab" in de volgende zeven verzen van de Koran verwijst naar iets anders dan de kledingvoorschriften voor vrouwen:

Een barrière scheidt hen (Wa bayna-humaa hijaab), terwijl het Vagevuur wordt bewoond door mensen die elke kant herkennen aan hun uiterlijk. Zij zullen de bewoners van het paradijs roepen: "Vrede zij met u." Zij zijn het paradijs niet binnengegaan door wensdenken." (7:46)

"Wanneer u de Koran leest, plaatsen wij tussen u en degenen die niet in het Hiernamaals geloven een onzichtbare barrière (hijaabam-mastuu-raa)." (17:45)

"Terwijl een barrière haar van hen scheidde (Fattakhazat min duunihim hijaabaa), zonden wij haar onze Geest. Hij kwam naar haar toe in de vorm van een mens." (19:17)

"O gij die gelooft, betreedt de huizen van de profeet niet, tenzij u toestemming krijgt om te eten, noch zult u dwingen

zo'n uitnodiging op welke manier dan ook.  Als je wordt uitgenodigd, mag je binnenkomen.  Als je klaar bent met eten, moet je weggaan; ga niet met hem in lange gesprekken.  Dit deed de profeet pijn, en hij was te verlegen om het je te vertellen.  Maar God schuwt de waarheid niet.  Als je zijn vrouwen om iets moet vragen, vraag het dan van achter een barrière (Wa izaa saaltumuu-hunna mataa-an fasaluuhunna minw-waraaa-i hijaab).  Dit is zuiverder voor jullie harten en hun harten.  Jullie mogen de boodschapper van God geen pijn doen.  Jullie zullen zijn vrouwen na hem niet trouwen, want dit zou een grove overtreding zijn in de ogen van God." (33:53)

"Hij zei toen: "Ik genoot meer van de materiële dingen dan van het aanbidden van mijn Heer, totdat de zon verdwenen was (hatta tawaarat bilhijaab)." (38:32)

"Zij zeiden: "Onze gedachten zijn gevormd, onze oren zijn doof voor uw boodschap, en een barrière scheidt ons van u (wa baynika hijaabun-fa-mal innanaa aamiluun).  Doe wat u wilt, en wij zullen dat ook doen." (41:5)

"Geen mens kan met God communiceren behalve door inspiratie, of van achter een barrière (aw minw-waraaai hijaabin), of door een boodschapper te sturen door wie Hij openbaart wat Hij wil.  Hij is de Allerhoogste, de Alwijze." (42:51)

De Koran legt de verantwoordelijkheid op zowel mannen als vrouwen om hun ogen neer te slaan, en zeker niet om de vrouw te sluieren (hijab) zoals we uit het volgende vers begrijpen:

"Zeg tegen de gelovige mannen dat zij hun ogen moeten neerslaan, en hun kuisheid moeten bewaren.  Dit is zuiverder voor hen.  God is volledig op de hoogte van alles wat zij doen. En zeg tegen de gelovige vrouwen dat zij hun ogen moeten neerslaan, en hun kuisheid moeten bewaren..." (24:30-31)

Concluderend, de sluiering van vrouwen in sommige islamitische landen is een op traditie gebaseerde religieuze innovatie om vrouwen te onderdrukken. Het heeft niets te maken met Gods wetten in de Koran.  

Analyse van de Koranverzen

Het volgende is een poging om licht te werpen op de misvattingen over de kledingvoorschriften van vrouwen in de Islam, waarvan vele hun oorsprong vinden in de woordenschat die in de verzen zelf wordt gebruikt. De betekenis van de woorden die in de Koran worden gebruikt, is effectief gemanipuleerd om de ware betekenis van Gods woorden te verdraaien en de praktijken van de islamitische traditie te rechtvaardigen.

In de loop van vele jaren hebben talloze mensen met uitgebreide achtergronden in de Arabische taal bijgedragen aan de verklaringen die zijn verzameld en, ten slotte, hier worden gepresenteerd. Daarom kan de formulering van deze definities niet uitsluitend aan mij worden toegeschreven.

God heeft ons drie basisregels gegeven met betrekking tot de kledingvoorschriften voor vrouwen:
(1) het beste kledingstuk is het kledingstuk van gerechtigheid,
(2) wanneer we ons kleden, moeten we onze borst (boezem) bedekken, en
(3) om ons kledingstuk te verlengen.

Hoewel deze drie eenvoudige regels misschien niet voldoende zijn voor degenen die het vertrouwen in de wijsheid van Gods woorden niet hebben, weten de ware gelovigen dat Gods decreet absoluut voldoende is.

Hoewel het binnen Gods volledige macht ligt om de mensheid meer regels te geven met betrekking tot kledingvoorschriften (zelfs tot het punt van grafieken, ontwerpen of het definiëren van kleurbeperkingen), geeft Hij de mensheid in plaats daarvan eenvoudige termen ter begeleiding en laat de rest aan ons over om te beslissen. En ingenieus genoeg zijn deze drie richtlijnen perfect voldoende om elke vrouw bewust te maken van de juiste decorum, terwijl haar recht om haar kleding vrij te kiezen wordt beschermd. Elke toevoeging aan deze basisregels van de Koran kan worden gezien als een flagrante poging om God te corrigeren of Zijn barmhartige ontwerp te verbeteren.

Desondanks hebben vertalers opzettelijk hun eigen corrupte meningen toegevoegd in het vers die gebaseerd zijn op de door mensen gemaakte boeken van Hadith en Sunna. Naar alle waarschijnlijkheid zijn elementen van hun conclusies ook afgeleid van de traditionele kleding van Arabische vrouwen in de tijd van Mohammed. Als gevolg hiervan verschillen deze interpretaties van de Koran totaal van Gods geboden.

Toch draait de grootste controverse om een select aantal woorden. Ik zal die nu behandelen, en dan verdergaan met het uitleggen van andere termen die ten prooi vallen aan misinterpretatie.

Verkeerd geïnterpreteerde Arabische woorden in verzen die betrekking hebben op kledingvoorschriften voor vrouwen

“En zeg tegen de gelovige vrouwen dat zij hun ogen neerslaan en hun kuisheid bewaren. Zij zullen geen delen van hun lichaam onthullen, behalve dat wat noodzakelijk is. Zij zullen hun borsten bedekken en deze code niet versoepelen in aanwezigheid van anderen dan hun echtgenoten, hun vaders, de vaders van hun echtgenoten, hun zonen, de zonen van hun echtgenoten, hun broers, de zonen van hun broers, de zonen van hun zusters, andere vrouwen, de mannelijke bedienden of werknemers wiens seksuele drift is geneutraliseerd, of de kinderen die de puberteit nog niet hebben bereikt. Zij zullen niet met hun voeten stampen wanneer zij lopen om bepaalde details van hun lichaam te schudden en te onthullen. Allen van jullie zullen berouw tonen aan God, o gelovigen, opdat jullie mogen slagen.” 24:31

Verzen 24:31 en 33:59 leren ons wat we moeten weten: Als je kijkt naar het Arabische woord Yudnina (wat verlengen betekent), Alaihinna (wat op hun / over hun betekent), Min- jaloabiibhinna (wat jurk of kledingstuk betekent), dit zijn de enige termen die in dat vers worden gebruikt om de leringen van onze kledingvoorschriften te specificeren. En nog opmerkelijker is dat Arabische woorden die hoofd, haar, ogen of sluier beschrijven nergens te vinden zijn.

Khimar / khomoorehenna

De traditionele betekenis is altijd een bedekking geweest, GEEN hoofdbedekking; de nieuwste innovatie in vertaling definieert het echter als hoofdbedekking. Khimar werd opzettelijk GEMAAKT om "hoofdbedekking" te betekenen door geleerden die hun persoonlijke inzichten wilden afdwingen die, ironisch genoeg, God in de Koran tegenspreken. Zij gaven deze corrupte betekenis aan elkaar door, inclusief de geleerden die de Arabische woordenboeken herschreven.

Het woord “khimar” komt van het grondwoord khamara wat “bedekken” betekent, dus alles wat iets bedekt is een khimar. Wijn in het Arabisch heet “khamra”, omdat het de hersenen bedekt en iemand zijn of haar vermogen om correct te denken doet verliezen. Een gordijn is een khimar omdat het een raam bedekt, een tafelkleed is een khimar omdat het een tafel bedekt, een jurk is een khimar omdat het het lichaam bedekt (elke jurk wordt beschouwd als een khimar; khimar is niet beperkt tot een hoofdbedekking). Een deken kan als khimar worden gebruikt, een sjaal is een khimar, enz. De meeste vertalers, beïnvloed door Hadith, vertalen het woord als SLUIER en misleiden zo de meeste mensen om te geloven dat dit vers het bedekken van het hoofd bepleit.

In 24:31 vraagt God de vrouwen om hun bedekking ‘khimar’ (zijnde een jurk, een jas, een sjaal, een overhemd, een blouse, een hoofddoek enz.) te gebruiken om hun borst / boezem te bedekken, niet hun hoofd of hun haar. Als God zo gewild had om de vrouwen te bevelen hun hoofd of hun haar te bedekken, zou niets Hem daarvan hebben weerhouden, maar God beval de vrouwen niet om hun hoofd of hun haar te bedekken. 

Het Arabische woord voor borst, “jaib” staat in het vers (24:31), maar de Arabische woorden voor hoofd, “raas” of haar, “shaar” staan NIET in het vers.

Het laatste deel van het vers (24:31) vertaalt als: “Zij zullen hun voeten niet slaan wanneer zij lopen om bepaalde details van hun lichaam te schudden en te onthullen.” De details van het lichaam kunnen wel of niet worden onthuld door de jurk die je draagt, niet door je hoofdbedekking.

Let ook op de uitdrukking in 24:31: “Zij zullen geen delen van hun lichaam onthullen, behalve dat wat noodzakelijk is.”

Deze uitdrukking kan voor velen verwarrend klinken, simpelweg omdat zij de genade van God nog moeten begrijpen. Nogmaals, God gebruikt een extreem algemene term om mensen de vrijheid te geven om te beslissen over de juiste definities van “wat noodzakelijk is” in overeenstemming met hun eigen omstandigheden, respectievelijk.

Het is niet aan een geleerde of een bepaalde persoon om deze term te definiëren. In plaats daarvan plaatst God een opzettelijke ambiguïteit in de terminologie van het vers om elke vrouw een juiste keuze en oordeel te geven met betrekking tot haar persoonlijke kledingstijl. Vrouwen die rechtvaardig handelen, zullen geen probleem hebben om de juiste beslissing te nemen in het onthullen van alleen dat “wat noodzakelijk is.”

Zeenatahunna

Het woord “zeenatahunna” in 24:31 verwijst naar vrouwelijke lichaamsdelen (schoonheid) die geaccentueerd kunnen worden met de overdreven beweging van het lichaam tijdens het lopen, NIET de kunstmatige ornamenten en decoraties waarnaar sommige vertalers beweren dat de term verwijst. Aan het einde van het vers zei God tegen de vrouwen dat ze hun voeten niet moesten slaan om hun “zeenatahunna” te tonen.

Het slaan van de voeten tijdens het lopen kan bepaalde delen van het lichaam benadrukken of schudden die niet frivool onder de aandacht hoeven te worden gebracht. Het is belangrijk te onthouden dat hoewel lopen met overdreven stappen gerichte aandacht kan trekken naar bepaalde rondingen van het lichaam, de handeling de seksuele aantrekkingskracht van het hoofd, haar of gezicht niet vergroot. Ze blijven constant ondanks elke onflatteuze beweging en maken geen deel uit van wat God in dit vers de verborgen zeena noemt. Bovendien hebben de Arabische woorden die in beide verzen worden gebruikt niets te maken met het haar, hoofd, ogen of make-up.

In feite zijn er twee woorden in 33:59 die zijn gecorrumpeerd:

Ongeacht de activiteit is de kledingvoorschrift zoals beschreven in de Koran te allen tijde verplicht. Dus of je nu op het werk bent, op de markt, thuis bidt of in de moskee, hetzelfde gebod geldt voor alle gelegenheden. De sluier is echter niet vereist bij het uitvoeren van enig islamitisch ritueel, ongeacht tijd en plaats.

Toch beveelt de Koran specifiek aan dat men zich netjes kleedt bij het bijwonen van de moskee in 7:31. Er is echter geen specifiek gebod betreffende de kledingwijze tijdens het verrichten van het contactgebed.

Traditionele moslims dagen deze geboden uit door hun vrouwen te dwingen hun lichaam van top tot teen te bedekken, net niet zo ver dat ze niet meer kunnen ademen. Maar als dit werkelijk een islamitisch voorschrift was, welke noodzaak zou er dan zijn voor God om vrouwen nadrukkelijk te vertellen hun “schoonheid te bedekken”? God had vrouwen net zo eenvoudig kunnen bevelen zich van boven naar beneden te bedekken. Door het woord “schoonheid” in het vers onjuist te citeren, leggen geleerden de vrijheden bloot die zij nemen bij het verdraaien van de ware betekenis van de Koran door hun valse vertalingen te lenen aan gebrekkige logica. Want volgens hun redenering kan worden betoogd dat onaantrekkelijke en oudere vrouwen moeten worden vrijgesteld van het sluieren van zichzelf op grond van de afwezigheid van schoonheid bij dergelijke vrouwen. 24:31 leert ons wat we moeten weten; er zijn slechts drie woorden in het vers om de vrouwelijke kledingvoorschriften te specificeren.

Gilbab

Deze term wordt gewoonlijk vertaald als “doek”, maar er is een flagrante corruptie aanwezig in deze interpretatie. Doek is slechts één soort gilbab. Een jurk, een overhemd, een rok, een nachtjapon, een jas —kortom—elk algemeen kledingstuk kan als gilbab worden geclassificeerd. De betekenis van de term ontkent ook elke link met geslacht; man of vrouw mag een gilbab dragen. Anderen laten geloven dat het woord een andere betekenis had, ongebonden of beperkt, is een samenzwering onder de corrupters om de onschuldigen te misleiden tot een valse mening over de waarheid.

Min jaloabiibhinna spreekt over kleding of kledingstuk in het algemeen. Het sleutelwoord is Yudinana. Voordat deze term echter wordt uitgelegd, is het noodzakelijk om het woord “ala” te bespreken.

Ala

Het woord ala in dit vers krijgt de betekenis “bedekken”; dit wordt duidelijk door de specifieke spelling van het woord, met de Arabische letter ain. In een veelvoorkomende variatie van het woord wordt ala gespeld met de letter alif, wat de definitie van de term verandert in “tot”.

Dus, God vraagt de vrouwen om welk kledingstuk dan ook te gebruiken om hun borst te bedekken. God zegt niet om een kledingstuk te gebruiken dat je van boven tot borst bedekt.

Yudinana

Dit woord is afgeleid van de term “Dana” wat “naderen” betekent. Het kan gemakkelijk worden begrepen als “naderen tot de grond” (d.w.z. verlengen), maar de precieze lengtemaat wordt nergens geïmpliceerd. Zulke details worden aan het individu overgelaten om te beslissen. Corrupters proberen yudinana te vertalen als je doek pakken en over jezelf heen gooien.

De Arabische woorden yudnina (verlengen), alaihinna (op hun/over hun), en min jaloabiibhinna (jurk of kledingstuk), zijn de enige termen die in het vers worden gebruikt om de leringen van onze kledingvoorschriften te specificeren. Nergens vindt men een Arabisch woord dat het hoofd, haar, ogen of sluier beschrijft.

In een ander vers met betrekking tot de kledingvoorschriften voor vrouwen, vallen interpretaties van “het verlengen van iemands kledingstuk” in controverse. Het falen van de geestelijken in het geven van de ware betekenis achter het woord in de Koran, blijft een belangrijke factor in de discrepantie.

Conclusies

“O profeet, zeg tegen uw vrouwen, uw dochters en de vrouwen van de gelovigen dat zij hun kledingstukken zullen VERLENGEN. Zo zullen zij herkend worden en belediging vermijden. God is Vergevensgezind, Meest Barmhartig.” (33:59)

Het bedekken van de borst met een onafhankelijk stuk stof is ook het sluieren van de boezem. Traditionele moslimvrouwen hebben een kledingstijl geïnnoveerd om het hoofd te bedekken zonder basis uit de Koran, namelijk de sluier. Hoewel het verkeerd is om dat als een islamitische kleding te claimen, is het nog steeds verkeerd om de een met de ander te versmelten en te beweren dat de hoofddoek die zij dragen moet worden uitgebreid om de boezem te bedekken.

In 33:59 stelt God de andere regelgeving vast voor de kledingvoorschriften voor de moslimvrouwen tijdens het leven van de profeet. In dit vers zei God tegen de profeet dat hij de vrouwen moest vertellen hun kledingstukken te verlengen, en zei nooit hoe lang de lengte is. God had kunnen zeggen dat hij hen moest vertellen hun kledingstukken te verlengen tot hun enkels of tot hun halverwege de kuit of tot hun knieën, maar GOD DEED DAT NIET. God weet dat we in verschillende gemeenschappen zullen leven en verschillende culturen zullen hebben en staat erop dat de kleine details van dit kledingvoorschrift aan de mensen van elke gemeenschap zullen worden overgelaten.

Voor elke persoon, deskundig of niet, is het trekken van een grens en het trekken van conclusies voor God over de definitie van bescheidenheid slechts toegeven dat hij of zij veronderstelt het beter te weten dan God. God heeft het voor ons opengelaten (op voorwaarde dat zij de drie basisregels volgen) en niemand heeft de autoriteit om het te beperken. Bovendien kan de juiste geest vertellen welke kleding passend genoeg is om belediging te voorkomen. Alleen mannen die onreine percepties van vrouwen koesteren, zullen hun grove gedachten handhaven. Terwijl God “de gelovige mannen en vrouwen beveelt hun ogen neer te slaan en hun kuisheid te bewaren.”

Aldus wordt de traditionele Hidjab toegevoegd door Soennah, en het is niet gedetailleerd in de Koran. Dit maakt Soennah een geschrift dat gelijkwaardig is aan de Koran. Tijdens de tijd van de Profeet volgde hij alleen de Koran. Door de geboden voor vrouwen om zich te kleden zoals God het bedoelt, samen te voegen met de instructie om vrouwen met bescheidenheid en respect te bekijken, zullen er geen problemen ontstaan – als God het wil.